Ο ΚΑΛΟΣ Ο ΛΥΚΟΣ

Nα τουρμπίζει κανείς ή να μην τουρμπίζει ;

2011-06-11T16:13:00.000+03:00

Πρόσφατα είχα την ευκαιρία να βάλω στο χέρι ένα αρκετά κανιβαλισμένο AUDI A3 1.8 turbo ,μοντέλο κάπου κοντά στο 2001, που έχει στην κατοχή του ένας καλός φίλος. Το αυτοκίνητο στην τωρινή του μορφή, αποδίδει κάτι παραπάνω από 300 ίππους, με χαμηλή πίεση στο τούρμπο, έχει αλλαγμένα αμορτισέρ με κάποια μαγειρεμένα bilstein, φρένα από Porsche, και δυστυχώς στο εσωτερικό μόνο ένα θεόστενο μπάκετ. Λέω δυστυχώς γιατί ο φίλος μου με σκάρτα 60 κιλά απόβαρο, χωράει μια χαρά, ενώ εγώ που τρώω όλο το φαί μου και ζυγίζω περίπου τα διπλά, έκανα ένα τέταρτο για να μπω και μισή ώρα για να βγω.

Βάζοντας μπροστά, το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση είναι η απουσία σταθερού ρελαντί, αν και δε σβήνει, και ο σχετικά λίγος θόρυβος από την εξάτμιση. Η ποιότητα κύλισης παραμένει σε πολύ καλά επίπεδα, αφού η μόνωση των γερμανών εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση της, και το βάρος του αυτοκινήτου το αποτρέπει από το χοροπήδημα στις ανωμαλίες παρόλο τη σκληρή ανάρτηση. Κινούμενος χαλαρά, και αλλάζοντας ταχύτητες νωρίς, ανακαλύπτω μια ακόμα έκπληξη. Ο συμπλέκτης είναι απρόσμενα μαλακός και σε σχετική ερώτηση προς τον ιδιοκτήτη ανακαλύπτω πως είναι ο εργοστασιακός και πως παρόλο το καθημερινό ζόρι, αντέχει για πάνω από ένα χρόνο. «Μόνο αν σηκώσω πάνω από 2 bar ,αρχίζει να πατινάρει» ήταν το σχετικό σχόλιο για την ακρίβεια. Όλη αυτή την ώρα έχω την εντύπωση πως οδηγάω ένα αργό ατμοσφαιρικό 1800άρη , με αλλαγμένη εξάτμιση για να κάνει θόρυβο.

Βγαίνοντας από την πόλη ,ο καθισμένος στο πάτωμα (τα καθίσματα είναι στον ταπετσέρη κύριε αστυφύλαξ ) συνοδηγός και ιδιοκτήτης ,δίνει το σύνθημα για επίθεση. «Σανίδωσε το», διατάζει , και ποιος είμαι εγώ για να αρνηθώ ; Έχοντας τρίτη στο κιβώτιο, πατάω τέρμα το γκάζι, οι στροφές ανεβαίνουν αλλά τίποτα το ιδιαίτερο δεν συμβαίνει. Μέχρι που η βελόνα στο στροφόμετρο ακουμπάει την ένδειξη 3 500 και ξαφνικά το αυτοκίνητο τρελαίνεται. Οι μπροστινοί τροχοί πασχίζουν να βρουν πρόσφυση, το τιμόνι αποκτάει διακοσμητικό ρόλο, οι τρίχες από τα μαλλιά ασπρίζουν, μέχρι κι εγώ που έχω αρχή φαλάκρας νομίζω πως μεγάλωσε το κενό μετά τη βόλτα. Στην πρώτη απόπειρα να δω τι κάνει το αυτοκίνητο, με το που μπήκε στο παιχνίδι η τουρμπίνα, η μούρη άλλαξε 2 φορές λωρίδα, χωρίς να με ρωτήσει, έφτασα πριν το καταλάβω σε απόσταση αναπνοής από τον μπροστινό μου και αν δεν άφηνα το γκάζι, πιθανόν να τον έσπρωχνα για κανένα τέταρτο. Έχοντας καταλάβει πλέον πως συμπεριφέρεται το αυτοκίνητο, δοκιμάζω μερικές φορές ακόμα, η αίσθηση της επιτάχυνσης είναι άκρως εθιστική, και ευτυχώς που είχαμε πάρει τις ερημιές γιατί πιθανόν να έγραφα από το κρατητήριο. Δοκιμάζοντας να ξεκινήσω γρήγορα, το μόνο που κατάφερα ήταν να στείλω σήματα καπνού στο εργοστάσιο της bridgestone να αυξήσουν την παραγωγή τους. Θέλει σύνεση στο γκάζι, έτσι κι αλλιώς όσο και να χάσεις στην εκκίνηση θα το μαζέψεις, αφού το αυτοκίνητο πατήσει κάτω. Και όλα αυτά παρόλο που ο εγκέφαλος δεν αφήνει το αυτοκίνητο να ανεβάσει πίεση με τις δύο πρώτες σχέσεις.

Είπα να κάνω μια δοκιμή και σε δρόμο με στροφές, για να εισπράξω ένα βλέμμα απορίας από τον ιδιοκτήτη. Στην πρώτη στροφή κατάλαβα γιατί με κοιτούσε σαν να ήμουν εξωγήινος νωρίτερα. Με την τουρμπίνα να δουλεύει δεν υπάρχει τρόπος να στρίψει το αυτοκίνητο. Αν κρατάς χαμηλά τις στροφές, η σκληρή ανάρτηση κάνει δουλειά, χωρίς να ζορίζεται ιδιαίτερα, αλλά δεν μαζεύεις αρκετά χιλιόμετρα πριν τη στροφή. Το τιμόνι έχει βελτιωμένη αίσθηση σε σχέση με την εργοστασιακή μορφή του αυτοκινήτου αλλά δε διεκδικεί και δάφνες για την πληροφόρηση. Η μόνη λύση είναι να αφήνεις την τουρμπίνα να εκμηδενίσει τις ευθείες ανάμεσα στις στροφές και να στρίψεις με τη φόρα, ή με λίγες στροφές έχοντας την τουρμπίνα να κοιμάται. Αν κατά λάθος πατήσεις γκάζι πάνω στη στροφή και τουρμπίσει ,θα ανακαλύψεις την τόσο διαφημισμένη παθητική ασφάλεια των Γερμανών και το πόσο άνετο είναι το κάθισμα στο φορτηγό της οδικής βοήθειας, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ακόμα και σε ανοιχτές καμπές δεν το έχει σε τίποτα να αρχίσει να σπινάρει με τριψήφια νούμερα στο κοντέρ. Με λίγα λόγια θα έπρεπε να μπει μια φωτογραφία του αυτοκινήτου να στρίβει, δίπλα στον όρο υποστροφή ισχύος.

Άρα με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε μ’ ένα αυτοκίνητο με διττό χαρακτήρα. Αν κινείσαι με λίγες στροφές μπορείς να το δώσεις μέχρι και στη γυναίκα σου να πάει για ψώνια. Αν τώρα αποφασίσεις πως είσαι τολμηρός και δεν σε νοιάζει η τιμή της βενζίνης , ή είσαι μουσουλμάνος και έχεις παντρευτεί την κόρη του βενζινά και του λαστιχά της γειτονιάς σου ,(γιατί με τη μια μόνο δεν σώζεσαι) μπορείς να πατάς τέρμα το γκάζι, να τρομάζεις τους γύρω σου με τον ήχο της σκάστρας και της εξωτερικής wastegate, να προσπερνάς σχεδόν τα πάντα όταν ο δρόμος δεν στρίβει ή απλά να πάρεις σβάρνα τα βραδινά στέκια ψάχνοντας για θύματα. Και αν πάλι έχεις βαρεθεί τα πάντα σε αυτή τη ζωή μπορείς να δοκιμάσεις να στρίψεις οποιαδήποτε στροφή με τέρμα γκάζι. Θα αποκτήσεις πολλές χρήσιμες εμπειρίες για να διηγείσαι στα εγγόνια σου, για τότε που ήσουν νέος και ατρόμητος. Κι αν έχεις τσακωθεί με το γείτονα, την επόμενη φορά που θα κοιμάται, σταμάτα έξω από το σπίτι, ενεργοποίησε το anti lag ,κάνε κι ένα μεγαλοπρεπές burn out , αλλά άσε λίγο το γκάζι και φύγε σφαίρα όταν θα βγει με το σώβρακο και το δίκανο στο χέρι για να σε κυνηγήσει.

Σκάσε και οδήγα

2011-06-11T15:21:00.000+03:00

Από σήμερα εγκαινιάζεται μια καινούρια ενότητα σε τούτο το δύσμοιρο blog, με τίτλο «Σκάσε και οδήγα». Σε αυτή την ενότητα θα έχετε τη δυνατότητα (άντε τυχεροί…) να διαβάσετε τις προσωπικές μου εντυπώσεις από διάφορα test drive, σε διάφορα μοντέλα, καινούρια ή παλιά, αργά η γρήγορα, με δύο ή τέσσερις ρόδες. Εύχομαι να μην επηρεαστείτε από όσα διαβάσετε κι αν ανήκετε στην προνομιούχα κατηγορία των υποψηφίων αγοραστών, σας παρακαλώ θερμά να αγνοήσετε τυχόν συμπεράσματα που ίσως προκύψουν από την ανάγνωση των κειμένων.

ΜΟΥΤΖΟΥΡΩΜΕΝΑ ΧΕΡΙΑ

2011-05-11T09:31:00.002+03:00

Απ' όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ο Γιωργάκης είχε μουτζουρωμένα χέρια. Έμενε δυο σπίτια πιο κάτω από το δικό μου.Ήμασταν και στην ίδια ηλικία αν και ποτέ δεν κάναμε παρέα.Στο σχολείο έκανε το παν για να περνάει απαρατήρητος.Μιλούσε μόνο όταν ήταν απολύτως απαραίτητο.Ακόμα και τότε η φωνή του με το ζόρι ακουγόταν.Για ένα περίεργο λόγο κανένας δεν τον πείραζε.Μάλλον ήταν τόσο υποτονική η παρουσία του που δεν σε προκαλούσε να τον πειράξεις.

Ο πατέρας του είχε συνεργείο αυτοκινήτων.Εκεί πηγαίναμε κι εμείς το δικό μας αυτοκίνητο.Ο κυρ Παναγιώτης είχε τη φήμη καλού μάστορα και έντιμου. Εκεί περνούσε και ο Γιωργάκης το μεγαλύτερο μέρος της μέρας.Όσο συνεσταλμένος ήταν εκτός συνεργείου, τόσο άνετα ένιωθε περιτριγυρισμένος από λυμένα σασμάν και μοτέρ.Τα αδέξια χέρια του,μεταμορφωνόταν όταν κρατούσε τα εργαλεία στα χέρια του.Το μυαλό του που αδυνατούσε να καταλάβει την απλή μέθοδο των τριών,δούλευε άψογα όταν είχε να κάνει με μηχανολογικά ζητήματα.Τα μάτια του που στις περισσότερες περιπτώσεις σε κοιτούσαν όλο απορία,έλαμπαν όταν παρουσιαζόταν μια δύσκολη βλάβη.

Πριν τελειώσει το γυμνάσιο, κρατούσε μόνος το μαγαζί.Μόνο στα οικονομικά έκανε κουμάντο ο πατέρας του γιατί δεν τον εμπιστευόταν ακόμα.Πάντα αμίλητος όταν δούλευε.Ένας άνθρωπος όλο αυτιά, και καθόλου στόμα.Ποτέ δεν διαμαρτυρόταν, όσο δύσκολη και να ήταν η δουλειά, όσο και να τον ζάλιζε ο πελάτης , όσα και παζάρια να έκανε στην τιμή.Μόνο μια φορά τον είδα αγριεμένο.Είχε μόλις επισκευάσει ένα μοτέρ από κάποιο alfa romeo και ο ιδιοκτήτης όταν το παρέλαβε,ισχυρίστηκε πως ο Γιωργάκης είχε κλέψει ένα τσαντάκι με χρήματα από το ντουλαπάκι.Τρία άτομα χρειάστηκαν για να τον γλυτώσουν από τα χέρια του.Τελικά το τσαντάκι βρέθηκε πεσμένο κάτω από το κάθισμα του συνοδηγού.

Όταν ξεμπέρδεψε από το φανταρικό, αγόρασε ένα παλιό bmw.Κλείστηκε στο συνεργείο για μια εβδομάδα.Η μάνα του ανησυχούσε γιατί έτρωγε ελάχιστα και κοιμόταν ακόμα λιγότερο.Μόνο για να αγοράσει τσιγάρα έβγαινε από εκεί μέσα.Όταν τελείωσε, κανένα αυτοκίνητο της περιοχής δεν μπορούσε να σταθεί δίπλα του στην ευθεία πίσω από το παλιό εργοστάσιο επίπλων.Εκείνο τον καιρό είχαμε έρθει αρκετά κοντά.Είχα αγοράσει ένα παλιό fiat και ήμουν τακτικός πελάτης. Μια φορά καθώς περίμενα να αλλάξει το διαφορικό που είχα σπάσει για τρίτη φορά μέσα στον ίδιο μήνα, προσπάθησα να του πιάσω κουβέντα.Ένιωθα ενοχές που τόσα χρόνια γείτονες δεν τον είχα προσκαλέσει σε κάποια από τις παρέες μου, να πιούμε ένα καφέ διάολε.Στο κάτω κάτω μια χαρά παιδί φαινόταν.«Δεν φταις εσύ Πέτρο,» μου χαμογέλασε.«Απλά εγώ εμπιστεύομαι περισσότερο αυτά, από τους ανθρώπους» και χάιδεψε με την ανάποδη του χεριού του το μοτέρ.

Εκτός από τις ευθείες που ήταν άπιαστος με το bmw ,είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω πως ήταν εξίσου καλός και όταν ο δρόμος έστριβε.Είχε ένα πελάτη σε μια διπλανή πόλη,ο οποίος ήταν γιατρός και για να τον εξυπηρετήσει,πήγαινε και έπαιρνε ο ίδιος το αυτοκίνητο από την αυλή του νοσοκομείου.Άφηνε εκεί το bmw,το έφτιαχνε και το επέστρεφε.Επειδή ήμουν από τους λίγους που είχε εμπιστοσύνη, μου πρότεινε να πάμε μαζί, με το bmw να πάρουμε το αυτοκίνητο του γιατρού, μιας και δεν μπορούσε να το αφήσει εκεί, γιατί κάποιος του είχε σπάσει το παράθυρο του συνοδηγού και φοβόταν να το αφήσει ανοιχτό τόσες ώρες.Ο δρόμος ήταν στενός και γεμάτος στροφές αλλά αυτό δεν έδειχνε να πτοεί τον Γιωργάκη. Η μούρη της bmw έγλυφε τα χόρτα δίπλα από τον δρόμο,καθώς η ουρά ήταν μονίμως ξεκολλημένη.Εγώ είχα χλωμιάσει και ήμουν έτοιμος να ξεράσω και αυτός χαμογελούσε ήρεμος,καθώς έκανε ανάποδα με το ένα χέρι,κρατώντας με το άλλο το άφιλτρο.Σε κάποια στιγμή ένα τρακτέρ πετάχτηκε από το πουθενά στη μέση του δρόμου.Τρόμαξα,ήμουν σίγουρος πως με την ταχύτητα μας, δεν προλαβαίναμε να σταματήσουμε.Ο Γιωργάκης σοβάρεψε απότομα, κατέβασε δευτέρα από τετάρτη,μπλόκαραν οι πίσω τροχοί και λίγο πριν πέσουμε πάνω στο τρακτέρ,έβαλε τρίτη,πάτησε τέρμα το γκάζι και περάσαμε φίλερ από το τρακτέρ,ο οδηγός του οποίου ανάθεμα αν κατάλαβε ποιος και από πού τον πέρασε.

Αργότερα σταμάτησα να πηγαίνω τόσο συχνά.Μετακόμισα στην διπλανή πόλη για δουλειά και το fiat έδωσε τη θέση του σ’ ένα καινούριο Hyundai που δεν χαλούσε με την ίδια συχνότητα.Τον έψαξα όταν ο μάστορας στην αντιπροσωπεία δεν βίδωσε καλά την τάπα από το κάρτερ και έφυγαν όλα τα λάδια στο δρόμο.Πέρασα από το μαγαζί αλλά το βρήκα κλειστό.Μια τεράστια επιγραφή ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ υπήρχε στη τζαμαρία.Πήγα από το καφενείο μήπως και τον πετύχω.Έπεσα πάνω στον πατέρα του.

-Καλημέρα κυρ Παναγιώτη, χαιρέτησα.

Με κοίταξε μ’ ένα παγωμένο βλέμμα που με τρόμαξε.

-Ψάχνω τον Γιωργάκη,είπα.Πέρασα από το μαγαζί αλλά το βρήκα κλειστό.

Σαν κάτι να άστραψε στο μυαλό του, οι κόρες των ματιών μεγάλωσαν και δάκρυα πήραν να κυλάν στο αξύριστο μάγουλό του.

Γύρισε την πλάτη κι έφυγε.Ο καφετζής που είδε το σκηνικό, έτρεξε να μου πει τα καθέκαστα.Πάει ένα μήνας που σκοτώθηκε ο Γιωργάκης.Είχε πάει να παραδώσει το αυτοκίνητο του γιατρού και γύριζε πίσω με το bmw.Σε κάποια στροφή , το μοτέρ έκανε ένα τσαφ και έσβησε.Προσπάθησε να το μαζέψει αλλά είχε πολλά χιλιόμετρα.Ξήλωσε την μπαριέρα και έπεσε στον γκρεμό. Το αυτοκίνητο πήρε φωτιά.Τίποτα δεν βρήκαν από τον Γιωργάκη. Ο εμπειρογνώμονας που κοίταξε το μοτέρ, μίλησε για κάποιο ελαττωματικό ανταλλακτικό που δεν άντεξε την πίεση.Το μοτέρ που τόσο εμπιστευόταν ο Γιωργάκης τον πρόδωσε.

Πέρασα από το νεκροταφείο.Τον βρήκα εύκολα.

-Γιωργάκη πάμε καμιά μέρα για κάνα καφέ ; κατάφερα να ψελλίσω.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

2011-04-22T20:35:00.003+03:00

Ο Καλός Λύκος σας εύχεται καλό Πάσχα,καλά να περάσετε, με προσοχή στον δρόμο και μια θερμή παράκληση.Μην φάτε όλα τα αρνιά.Αφήστε και κάτι για μένα τον καημένο που πρέπει να τα κυνηγάω κάθε μέρα.

RE UN(I)O(N)

2011-01-20T13:12:00.002+02:00

Προσπαθούσα να συνέλθω από την κραιπάλη της προηγούμενης βραδιάς όταν χτύπησε το κινητό. Είδα άγνωστο νούμερο οπότε δεν έδωσα και πολύ σημασία. Μόλις είχα πιει μια γουλιά από τον καφέ και είχα ανάψει τσιγάρο κοιτώντας σαν χάνος στο πουθενά.Δεν πρόλαβα να τελειώσω το τσιγάρο όταν το τηλέφωνο ξαναχτύπησε.Στην οθόνη αναβόσβηνε το ίδιο,άγνωστο,νούμερο.
-Παρακαλώ,είπα με μεγάλη προσπάθεια,τι διάλο πόσο κάπνισα χτες ;

-Γιάννη η Σοφία είμαι.Βρήκα το νούμερο σου από τον Πέτρο.

-Ποια Σοφία ;

-Η Πανταζή καλέ, η παλιά σου συμμαθήτρια από το Λύκειο.

-Έλα Σοφία τι κάνεις ; προσπάθησα να θυμηθώ αλλά μάλλον το αλκοόλ μπλόκαρε τα λιγοστά ενεργά εγκεφαλικά μου κύτταρα.

-Καλά είμαι.Πήρα να σου πω πως την Κυριακή το απόγευμα έχουμε συνάντηση όλοι οι παλιοί συμμαθητές στην καφετέρια δίπλα από το σχολείο μας.Θα ήταν ωραία αν μπορούσες να έρθεις να θυμηθούμε τα παλιά.

-Υπάρχει ακόμα αυτή η καφετέρια ; ρώτησα.

-Υπάρχει.Λοιπόν τα λέμε εκεί.

-Έγινε,πρόλαβα να απαντήσω πριν κλείσει.

Φυσικά δεν είχα καμιά όρεξη να δω κανέναν από όσους θα βρισκόταν εκεί αλλά δεν είχα και την διάθεση να αρνηθώ και να ακούω καμιά ώρα επιχειρήματα για το πόσο ωραία θα ήταν,πόσες ιστορίες έχουμε να θυμηθούμε και άλλα γλυκανάλατα.Δεν είχα και δεν ήθελα να έχω καμία σχέση με τον πιτσιρικά που θυμόταν όλοι αυτοί.Μπήκα φουριόζος στο μπάνιο. Τι σκατά θέλανε και ανακάτευαν τα παλιά; Περασμένα ξεχασμένα δεν λένε; Όταν βγήκα από το μπάνιο, το μυαλό μου είχε κάπως αρχίσει να λειτουργεί.Μέχρι και που θυμήθηκα ποια ήταν αυτή η Σοφία. Η Σοφία ήταν ένα ήσυχο κοριτσάκι,μέτρια προς το καλή μαθήτρια, πρακτικά αόρατη στον μικρόκοσμο του Λυκείου. Βέβαια κάπου στο δεύτερο έτος των σπουδών μου κάποιος είχε διαδώσει την φήμη πως είχε αλλάξει πολύ,προς το καλύτερο, αλλά δεν έδωσα σημασία.Ξάπλωσα στον καναπέ και πρέπει να αποκοιμήθηκα.Όταν άνοιξα τα μάτια ,είχε σκοτεινιάσει έξω και το κινητό βάραγε σαν δαιμονισμένο.

-Ναι,μουρμούρισα και ήμουν σίγουρος πως δεν ακούστηκα.

-Ξύπνα ρε ηλίθιε,ούρλιαξε ο Πέτρος στην άλλη μεριά.

-Βρε καλώς τις πληροφορίες καταλόγου, πετάχτηκα πάνω απότομα.

-Τι λες ρε ; Κάηκες ολότελα ;

-Ποιος σου είπε ρε να δίνεις το νούμερο μου σε όποιον το ζητάει ;

-Τι να κάνω ρε φίλε ; Αφού ξέρεις πως στη Σοφία έχω αδυναμία εξ' από ανέκαθεν.

-Ηλίθιος είσαι εξ' από ανέκαθεν.

-Άστα λόγια και ετοιμάσου.Σε δέκα λεπτά έρχομαι από εκεί.Θα καταπλήξουμε τα πλήθη απόψε.

'Αναψα τσιγάρο και έμεινα ακίνητος στον καναπέ.Ο Πέτρος είχε πάντα αδυναμία στις ήσυχες και συνεσταλμένες κοπελίτσες.Υποστήριζε πως στο κρεβάτι είναι φωτιά γιατί έχουν απωθημένα. Εκφράζουν έντονα την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους όταν τους δοθεί η ευκαιρία.Πίπες στο τετράγωνο λέω εγώ.

Αργότερα το βράδι,κάπου ανάμεσα στο τρίτο και τέταρτο ποτό χάθηκα. Άφησα τους άλλους να τσακώνονται για το ποιος είχε δει πρώτος την γκαρσόνα με τον ωραίο κώλο και άρα είχε δικαίωμα να της την πέσει και το μυαλό μου γύρισε πίσω αρκετά χρόνια,τότε που ακόμα πήγαινα σε αυτό το γαμημένο σχολείο.Βασικά ποτέ δεν είχα πολλά να με δένουν με αυτό το σχολείο.Οι καθηγητές ήταν όλοι βαρετοί και βαριεστημένοι μονίμως.Παρέες δεν είχα πολλές γιατί όλοι οι φίλοι μου πήγαιναν σε άλλα σχολεία.Ακόμα και σε αυτήν την καφετέρια σπάνια πήγαινα γιατί ήταν δίπλα στο σχολείο οπότε ήταν πολύ εύκολο να σε πετύχει κάποιος καθηγητής όταν έκανες κοπάνα και να αρχίσει το κήρυγμα. Τις λιγοστές φορές που πήγα ήταν γιατί είχε ένα απίθανο τραπέζι μπιλιάρδου και ήμουν φαν του αθλήματος για έναν καιρό.Με ξύπνησε απότομα ο Πέτρος με μια αγκωνιά.

-Ξύπνα καραγκιόζη εσένα γουστάρει τελικά η γκαρσόνα.

-Και που το κατάλαβες ;

-Αφού δεν έκατσε σε κανέναν από εμάς.

-Και το έχεις σίγουρο εσύ πως γουστάρει κάποιον από εμάς δηλαδή.

-Ε πως αλλιώς δηλαδή;Αφού είμαστε οι πιο ωραίοι στο μαγαζί.

Την άλλη μέρα το πρωί,βγήκα για μια βόλτα με την μηχανή.Ζορίστηκα λίγο στην αρχή,είχα ξεσυνηθίσει βλέπεις. Ξέσκισα το σασμάν μέχρι να βάλω δευτέρα, έκανα και μερικά άτσαλα κατεβάσματα, αλλά μετά από λίγο θυμήθηκα πως να οδηγώ.Βλέπεις δεν συμβάδιζε με την εικόνα μου στην εταιρεία η μηχανή.Μια φορά που την πήρα, το αφεντικό μου με κοίταζε με μισό μάτι στο πάρκινγκ και η γραμματέας κρυφογέλαγε και μάλλον κάτι μουρμούρισε για ηλίθιους που νομίζουν πως είναι ακόμη έφηβοι. Άσε που δεν υπήρχε περίπτωση να καβαλήσω μηχανή με κουστούμι και γραβάτα.Ούτε που κατάλαβα πως βρέθηκα στην παλιά μου γειτονιά.Έφτασα μέχρι το σχολείο. Δεν δυσκολεύτηκα να το αναγνωρίσω. Το ίδιο ερείπιο που θυμόμουν ήταν .Μόνο στον τοίχο είχαν αλλάξει τα συνθήματα. Τώρα έγραφε "ανταλλάσσουμε τον λυκειάρχη με playstation". Κάποτε είχα γράψει κι εγώ σ' αυτόν τον τοίχο. Είδα και την καφετέρια. Μια χοντρή σερβίριζε σάντουιτς και καφέδες σε συνταξιούχους με φαλάκρα και τριγλυκερίδια. Είχα δει πιο κάτω μια μοντέρνα καφετέρια με χρωματιστά τραπεζάκια, πράσινο και πορτοκαλί που φωσφόριζαν. Μάλλον εκεί θα άραζαν τώρα οι μαθητές. Έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από εκεί.Έστριψα αριστερά , έκανα τον κύκλο από το σχολείο και βγήκα σε μια ευθεία γύρω στα πέντε χιλιόμετρα.Ήταν ένας δρόμος αδιέξοδος, που είχε ξεκινήσει σαν περιφερειακός αλλά ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.Σταμάτησα στην άκρη και άναψα τσιγάρο.Στο μυαλό μου ήρθαν εικόνες από πιτσιρικάδες ξαπλωμένους πάνω στην σέλα από τα παπάκια να αλλάζουν ταχύτητες με το χέρι για να κερδίσουν την κόντρα. Βρήκα το παλιό σημείο εκκίνησης στο περίπου,κάποτε φροντίζαμε να κάνουμε μια γραμμή με σπρέι. Κράτησα τις στροφές ψηλά,αμόλησα τον συμπλέκτη, το πίσω λάστιχο ούρλιαζε προσπαθώντας να βρει πρόσφυση στην ξεθωριασμένη άσφαλτο. Άλλαξα μάλλον νωρίς σε δευτέρα,το τιμόνι κουνήθηκε λίγο, τα χιλιόμετρα ανέβηκαν γρήγορα.Καμιά σχέση με το παπάκι που θυμόμουν.Δεν πρόλαβα να βάλω τετάρτη όταν άκουσα το ουρλιαχτό της τουρμπίνας και είδα ένα uno να με προσπερνάει. Ο αέρας με κούνησε αρκετά και άφησα το γκάζι.Το fiat είχε σχεδόν φτάσει στο τέλος της ευθείας και το είδα να κουνιέται νευρικά καθώς ο οδηγός προσπαθούσε να κόψει ταχύτητα. Όταν έφτασα στο τέλος της ευθείας, ο οδηγός του uno είχε κατέβει και κάτι μαστόρευε χωμένος με τα μούτρα μέσα στον κινητήρα. Έσβησα την μηχανή και τον κοίταξα.Κάτι μου θύμιζε αλλά δεν μπορούσα να συνδέσω κάποιο όνομα με την εμφάνιση.

-Γαμώ τον Μπερλουσκόνι σας,μουρμούρισε,πάλι έφυγε το κολάρο.Έχεις τσιγάρο ρε Γιάννη ; με ρώτησε.

Πρόσφερα το πακέτο χωρίς να ρωτήσω από που και πως με ξέρει.

-Τι λες,πάμε μία μέχρι την άλλη μεριά ;Έτσι να θυμηθούμε τα παλιά, με ρώτησε φυσώντας τον καπνό σαν να είχε χρόνια να καπνίσει.

Χαμογέλασα και έβαλα μπροστά. Έβαλα πρώτη,άφησα λίγο το συμπλέκτη ίσα ίσα να μην τσουλήσει η μηχανή και περίμενα.Δίπλα μου το uno έφτυνε φλόγες από την εξάτμιση και ο κρότος κόντευε να μου τρυπήσει τα τύμπανα.Άφησα τον συμπλέκτη και έδωσα όλο το γκάζι,το πίσω λάστιχο γάντζωσε και ο μπροστινός τροχός σηκώθηκε ελάχιστα από την άσφαλτο.Λίγο πιο πίσω το uno μετέτρεπε τα λάστιχα του σ' ένα σύννεφο καπνού ,μάλλον το είχε παρακάνει με το γκάζι. Άφησα λίγο το γκάζι και έβαλα τρίτη.Τότε με πέρασε σαν σταματημένο με την μούρη να ψαρεύει μια δεξιά και μια αριστερά. Έκοψα λίγο ταχύτητα, κατέβασα δευτέρα,έριξα το βάρος όλο πίσω και κατέληξα να συνεχίζω με μια μεγαλοπρεπή σούζα. Τελικά δεν θα πάω στη συνάντηση την Κυριακή. Δεν έχει τίποτα εκεί από το παρελθόν που να αξίζει. Αλλά μάλλον θα ξανάρθω εδώ σ' αυτόν τον δρόμο με την ξεθωριασμένη άσφαλτο.Που ξέρεις μπορεί να πετύχω πάλι κάποιον παλιό γνωστό που δεν τον θυμάμαι να κοντραριστούμε φιλικά.Έτσι για να θυμηθούμε τα παλιά.

Οδηγός επιβίωσης

2010-12-14T14:05:00.003+02:00

Επειδή τα Χριστούγεννα είναι κοντά και τον Άγιο Βασίλη τον κόβω απασχολημένο, ορίστε ένα δωράκι από μένα σε όσους γενναίους κινούνται στους δρόμους τώρα με την επέλαση του χιονιά.Να ξεκαθαρίσω μόνο πως ο γράφων δεν φέρει καμμία ευθύνη για τυχόν περίεργα αποτελέσματα που θα προκύψουν αν ακολουθήσετε τις παρακάτω οδηγίες.

Ας πούμε λοιπόν πως είστε αρκετά γενναίοι ή αρκετά ηλίθιοι για να θέλετε να βγείτε στο δρόμο με χιόνια, ανάμεσα στους υπόλοιπους Έλληνες οδηγούς.Ντυθείτε καλά για να μην κρυώσετε πάρτε δύο ηρεμιστικά και ξεκινάμε.Ας πούμε πως θέλετε να πάτε εκδρομή.Πρώτα απ' όλα μην γεμίζετε το ρεζερβουάρ.Ξέρετε πως είναι 200 χλμ άρα σας φτάνουν 20 ευρώ.Έτσι κι αλλιώς τόσο κάψατε και το καλοκαίρι που πήγατε πάλι να δείτε την πεθερά σας.Καλά ξέρω ήταν χαζομάρα να μην μένετε σε μεγαλύτερη απόσταση αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας.Φτιάξτε καλά το μαλλί και κάντε τουλάχιστον δύο ώρες πρόβα στο αγανακτισμένο σας ύφος και βρείτε το καλό σας προφίλ.Αν δείτε πως δεν το έχετε παρακολουθήστε τουλάχιστον τρία δελτία ειδήσεων.Θα σας χρειαστεί στην συνέχεια.Πάρτε ότι άχρηστο έχετε μαζί αλλά προς Θεού όχι τις αλυσίδες.Αν κατά λάθος τις έχετε μέσα στο αυτοκίνητο βεβαιωθείτε πως δεν ξέρετε να τις βάζετε.Φυσικά όλες τις βαλίτσες θα τις βάλετε πάνω από τις αλυσίδες.Καθαρίστε το αυτοκίνητο από το χιόνι αλλά μόνο το μπροστά παρμπρίζ.Τα υπόλοιπα θα πέσουν μόνα τους στην πορεία.Έφτασε λοιπόν η ώρα τις αναχώρησης. Βάλτε το αγαπημένος σας cd να παίζει δυνατά,τι διάλο βόλτα πάμε, να μην κάνουμε λίγο κέφι ; Οδηγείτε κανονικά όπως πάντα, με το ένα χέρι να κρατάει τον καφέ, και το άλλο στο μπούτι της γυναίκας σας.Όχι μην το βγάλετε έξω από το παράθυρο κάνει κρύο.Αν δεν σας αρέσουν τα μπούτια της γυναίκας πάρτε κομπολόι ή ρίξτε μια σφαλιάρα στα παιδιά σας που παίζουν χιονοπόλεμο στο πίσω κάθισμα. Πρίν ακόμα βγείτε από την πόλη ρίξτε ένα μπινελίκι στον μπροστινό σας που του πέσανε τα χιόνια από την οροφή και κάνατε ελιγμό να τα αποφύγετε.Κοιτάξτε ειρωνικά τον τύπο με το SUV και τα σκι φορτωμένα στο φανάρι, αφού φοράει καλοκαιρινά λάστιχα σε 20αρες ζάντες και γυαλιά ηλίου παρόλο που είναι νύχτα.Εσείς ξέρετε πως δεν κολλάτε πουθενά παρόλο που δεν έχετε τζιπάκι.Ξεκινήστε απότομα από το φανάρι για να ξεφορτωθείτε το χιόνι από το αμάξι και αγνοήστε την κόρνα και τα μπινελίκα του ενοχλητικού τύπου από πίσω που τα έφαγε στην μάπα.Τι να κάνετε δηλαδή ,να τα κουβαλάτε σε όλο τον δρόμο; Με το που θα πιάσετε Εγνατία πηγαίντε λίγο πιο γρήγορα γιατί όλο και κάτι θα έμεινε πάνω στο αυτοκίνητο.Ε και να γκρινιάξει κανείς που πήγαινε με 150χλμ/ώρα και του ήρθε το χιόνι στο παρμπρίζ δεν έγινε τίποτα.Τι τους έχει τους υαλοκαθαρίστηρες δηλαδή ; Άσε που ο άσχετος δεν θα έπρεπε να τρέχει τόσο γιατί είναι χειμώνας και δεν έχει σημασία που ο δρόμος είναι καθαρός.Αν τυχόν μετά απ' όλες τις προσπάθειες δεν έχει φύγει το χιόνι από το πίσω παρμπρίζ, μην το καθαρίζετε.Δεν χρειάζετε να βλέπετε πίσω, αφού είστε ο άρχοντας της ασφάλτου και δεν σας περνάει κανείς.Μην διανοηθείτε να ανάψετε φώτα αν συναντήσετε τούνελ, τι τώρα θα παίζετε με τον διακόπτη κάθε πέντε λεπτά; Άσε που θα πρέπει να αφήσετε το κομπολόι ή το μπούτι.Αν βρείτε ομίχλη μην ανάψετε κανένα προβολάκι.Δεν αλλάξατε την καμμένη λάμπα πριν φύγετε.Αν πάλι δεν έχετε καμμένη λάμπα θα τα έχετε ήδη αναμμένα από την ώρα που ξεκινήσατε οπότε όλα καλά.Σαν πιάσετε την ανηφόρα στο βουνό, αν είστε τυχεροί δηλαδή και τα εκχιονιστικά έχουν ανοιχτή την Εγνατία, εκεί που θα βρείτε κάτι αστυνομικούς που θα σας ρωτήσουν αν έχετε αλυσίδες αγνοήστε τους.Εν ανάγκη πατήστε τους.Χαραμοφάηδες δημόσιοι υπάλληλοι είναι έτσι κι αλλιώς.Αν δεν τα καταφέρετε πάρτε τηλέφωνο τον ξάδερφο σας τον βουλευτή να τους στείλει με δυσμενή μετάθεση σε καμμιά βραχονησίδα.Αφού ξεπεραστεί κι αυτό εμπόδιο,προσπαθήστε να πατάει το αυτοκίνητο εκεί που έχει πολύ χιόνι.Αν σε κάποια φάση δεν κουνιέται ,συγχαρητήρια κολλήσατε.Βέβαια αν είναι να το κάνεις,κάντο σωστά.Οπότε πάρτε φόρα και καρφωθείτε στο σωρό με τα χιόνια.Όχι με 20χλμ/ώρα.Αυτά είναι για τους άσχετους.Πάρτε φόρα,χτυπήστε με την μούρη, να σπάσει ο προφυλακτήρας και τα φανάρια.Αν τρυπήσει και κανένα ψυγείο είστε άρχοντας.Το ζεστό νερό θα κάνει ατμούς που είναι και γαμώ τα εφέ.Αν είστε τυχεροί και βρείτε πάγο, έ κάντε καμμιά σβούρα πριν πέσετε στο χαντάκι.Μην φύγετε ευθεία δεν λέει. Αφού τα καταφέρετε και κολλήσετε, κατεβείτε από το αυτοκίνητο και ξεσφηνώστε κανέναν επιβάτη από το ντουλαπάκι.Ναι καλά καταλάβετε.Σφήνωσε με το χτύπημα αφού δεν φόραγε ζώνη.Αν έχετε αλυσίδες, ξεφορτώστε όλα τα μπαγάζια,ας γκρινιάζει η γυναίκα πως θα βραχούν τα ρούχα , αφού αφήνετε τις βαλίτσες πάνω στο χιόνι, και βγάλτε τις αλυσίδες.Δεν ξέρετε να τις βάζετε όμως.Άσε που η μία είναι σπασμένη από πέρισυ που σας τις είχε βάλει ο κουμπάρος όταν γυρνούσατε από τα τσίπουρα στο διπλανό χωριό.Αν μπορεί το αυτοκίνητο να κουνηθεί,μην φοβάστε θα κολλήσετε σίγουρα πιο πάνω.Αν ανήκετε στους ανοργάνωτους και μοντέρνους που έχουν χιονοκουβέρτες,βάλτε τες αλλά βεβαιωθείτε πως θα πάτε αρκετά γρήγορα ώστε να τις σκίσετε και να κολλήσετε ή να σας φύγουν.Τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο καταφέρατε και κολλήσατε.Αν είστε τυχεροί κοντά σας θα βρεθεί κάποιο τηλεοπτικό συνεργείο.Πάρτε το αγανακτισμένο σας ύφος,εκείνο που κάνατε πρόβα ντε,και κατηγορήστε ελεύθερα το μπουρδέλο το κράτος,τα λαμόγια τους βουλευτές,τους μπάτσους γουρούνια δολοφόνους,τους αγρότες που ακρίβυνε η ντομάτα,του ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας που κάνουν απεργία, την πεθερά σας,τον γκαντέμη τον γείτονα, το αφεντικό σας που δεν σας δίνει αύξηση,ότι έχετε πρόχειρο τελοσπάντων.Μην αγχώνεστε έτσι κι αλλιώς στις ειδήσεις θα δείξουν ότι θέλουν. Καθώς θα λέτε τον πόνο σας,ρίξτε και μια μούτζα στον κάγκουρα με το τζιπάκι που θα περάσει άερα και θα σας λούσει με χιόνι.Μην αγχώνεστε όμως θα κολλήσει κι αυτός πιο πάνω.Αφού τελειώσετε με τα τηλεοπτικά θέματα,ρίξτε και μια ματιά στο όχημα . Το σίγουρο είναι πως δεν μπορεί να κουνηθεί.Κάνει κρύο όμως οπότε ανάψτε το καλοριφέρ αφού βάλετε μπροστά τον κινητήρα.Για μια στιγμή όμως δεν έχετε βενζίνη για παραπάνω από 10 λεπτά.Μην στεναχωριέστε γι αυτό είναι εδώ ο Λύκος.Αγκαλιαστείτε όλοι μαζί για να ζεσταθείτε.Αν δεν πιάσει χορέψτε όποιον χορό σας έρθει στο μυαλό.Αν κατά τύχη ξέρετε και το χορό της βροχής πιάσατε τζακ ποτ θα λιώσουν και τα χιόνια.Υπάρχει όμως η πιθανότητα τίποτα από αυτά να μην δουλέψει. Πάντως η άνοιξη δεν είναι μακριά.Άσε που με τις κλιματολογικές αλλαγές,μπορεί τα χιόνια να λιώσουν πριν τα Χριστούγεννα. Ή καμμιά ομάδα καταδρομέων να σας βρει αν κάνουν καμμιά χειμωνιάτικη άσκηση. Αν πάντως γίνετε κατεψυγμένοι θα δώσετε μεγάλη χαρά στους επιστήμονες που θα ανακαλύψουν Νεάντερνταλ σε τόσο καλή κατάσταση.Θα επιβεβαιωθεί ότι εμείς οι Έλληνες είχαμε χοληστερίνη όταν οι Ευρωπαίοι βοσκούσαν στα λιβάδια.Καλές διακοπές λοιπόν σε όλους.Σας περιμένω όσους το τολμήσετε την άνοιξη να μου πείτε πως περάσατε.

Υ.Γ. 1 Αν είστε επαγγελματίας οδηγός, όλα αυτά ισχύουν και σε σας με μια μικρή αλλαγή.Εσείς μην πάρετε φόρα για να κολλήσετε.Πρέπει να καταφέρετε να διπλώσετε την νταλίκα όπως κάθε σωστός επαγγελματίας που σέβεται τον εαυτό του.

Υ.Γ 2 Αν είστε γυναίκα οδηγός με μερσεντέ,ή γενικά έχετε μερσεντέ, και έχετε αλυσίδες βάλτε τες κι εσείς στις μπροστά ρόδες όπως κάνουν και οι άλλοι.Δεν έχει καμμιά διαφορά.Θα καταφέρετε κι εσείς να κολλήσετε.

Μονόφθαλμος αετός

2010-11-20T01:04:00.004+02:00

3.Τα τύμπανα του πολέμου

Ο Χοντρός καθόταν πίσω από ένα γραφείο γεμάτο χαρτιά κι έκανε αέρα με μια βεντάλια.Είχε παχύνει από την τελευταία φορά που τον είχα δει και το πρόσωπό του σου έδινε την εντύπωση πως θα εκραγεί από στιγμή σε στιγμή.Προσπάθησε να χαμογελάσει καθώς οι γορίλες με πέταξαν σε μια καρέκλα.

-Καλώς τον , χαμογέλασε στ' αλήθεια αυτήν την φορά.
-Αδυνάτισες Χοντρέ,του απάντησα καθώς έπαιρνα ένα τσιγάρο από το πακέτο του.Κάπνιζε κάτι βαριά αφορολόγητα και σιχαινόταν την τράκα.
-Μια ζωή μαλάκας,αγρίεψε απότομα.
Ήξερα πως ακόμη δεν είχα τίποτα να φοβηθώ οπότε αποφάσισα να τον τσιτώσω λίγο ακόμα.

-Πάντως πρέπει να βάλεις ασανσέρ,θα πάθουν τίποτα τα παιδιά αν κουβαλάνε έτσι όλους τους καλεσμένους σου,είπα δείχνοντας με το τσιγάρο τους γορίλες που τώρα καθόταν ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά από τον Χοντρό.

-Άσε τις πίπες να μιλήσουμε για δουλειές,είπε ξεφυσώντας.
-Είμαι όλος αυτιά,απάντησα και ήδη είχα αρχίσει να νιώθω άβολα.

-Επειδή τα λόγια είναι φτώχια,ψάχνω για έναν μάγκα,που να μπορεί να καβαλήσει μηχανή για να μου κάνει κάτι παραδόσεις.

-Και να φανταστώ οι κούριερ δεν σου κάνουν, απάντησα παίζοντας νευρικά με τον αναπτήρα.

-Είναι λίγο ευαίσθητα τα δέματα για τα χέρια τους,αν με πιάνεις.Είσαι;

-Είμαι; απάντησα και σηκώθηκα από την καρέκλα.

-Σκέψου το, πάντως τα λεφτά είναι πολύ καλά ,απάντησε ο χοντρός και μου έκλεισε το μάτι.

-Αυτό θα κάνω,είπα και πριν προλάβουν οι γορίλες να κουνηθούν είχα βγει από το μαγαζί.

Όταν ξύπνησα το είχα ήδη πάρει απόφαση.Ο Χοντρός με βόλευε προς το παρόν.Θα έκανα τις κατάλληλες γνωριμίες και μετά θα δούλευα σόλο.Είχα τη φήμη του καλύτερου οδηγού στην περιοχή μου,από μικρός μέσα στους τσαμπουκάδες και έτσι κι αλλιώς κρυβόμουν από τους μπάτσους. Έπρεπε όμως να βρω επειγόντως μηχανή.Φράγκα δεν έπαιζαν αλλά έπαιζε ανταλλαγή με την Mercedes.Κάπου ένα τέταρτο αργότερα επισκέφτηκα τον κατάλληλο άνθρωπο.Όλοι στην πιάτσα τον ξέρανε σαν Λόρδο.Είχε μαγαζί με ανταλλακτικά αλλά και τη συνήθεια να κυκλοφορεί με κουστούμι καθημερινά.Σαν κανονικός Λόρδος δηλαδή.Φυσικά το 90% των ανταλλακτικών προερχόταν από κλεμμένα αυτοκίνητα και μηχανές.Είχε πολύ σπάνια κομμάτια.Ακόμη και κάποιο φραγκάτοι απευθυνόταν σ' αυτόν όταν οι υπόλοιποι ειδικοί δεν έβγαζαν άκρη.Για πολύ λίγους έφερνε και ολόκληρα αυτοκίνητα και μηχανές.
-Βρε σαν τα χιόνια, μου χαμογέλασε ο Λόρδος όταν άνοιξα την πόρτα.
-Εσύ όμως είσαι καλοκαιρινά ντυμένος ,απάντησα ίσως λίγο πιο απότομα απ' ότι θα έπρεπε.
-Σε τι μπορώ να βοηθήσω; κουμπώθηκε απότομα στριφογυρίζοντας λίγο νευρικά στην περιστρεφόμενη καρέκλα του.
-Ανταλλαγές δέχεστε; ρώτησα σαν να μιλούσα με τον πωλητή επίσημης αντιπροσωπείας.
-Κάνουμε και άτοκες δόσεις και δώρο τα πατάκια, για εξαιρετικούς πελάτες σαν και την πάρτη σας, με ειρωνεύτηκε με το δίκιο του ο Λόρδος.
-Την γριά μου για ένα Ιταλικό μηχανάκι που να πηγαίνει σφαίρα, είπα κοφτά.
-Κοίτα σύμπτωση,χθες είχα ένα δέμα από Ιταλία,αλλά δεν ξέρω αν το αντέχει η καρδούλα σου.
-'Ενας τρόπος υπάρχει να μάθουμε,κι άπλωσα το χέρι να πάρω τα κλειδιά.
Έκανε νόημα σ' ένα πιτσιρικά γεμάτο από πάνω μέχρι κάτω με γράσο και πέντε λεπτά αργότερα ο πιτσιρικάς πάρκαρε μπροστά μου μια κόκκινη Ducati.Δεν θα ήταν πάνω από 5 χρονών αλλά έμοιαζε σε άριστη κατάσταση.Έκανα μια γύρα, χαμογέλασα όταν είδα την ελεύθερη εξάτμιση.Ανέβηκα πάνω κι έβαλα μπροστά.
-Το κιβώτιο είναι ανάποδα σαν τα αγωνιστικά και δεν έχει πολύ βενζίνη ,φώναξε ο Λόρδος καθώς έβγαινα από την πύλη της μάντρας.
Γύρω στο τέταρτο μετά γύρισα, άφησα τα κλειδιά της Mercedes και αφού αγόρασα ένα κράνος πάρκαρα το μηχανάκι στο σπίτι.Ξάπλωσα στο κρεβάτι, άναψα τσιγάρο και πήρα τηλέφωνο τον Χοντρό.
-Πες στο Ιππικό πως αυτή τη φορά οι Ινδιάνοι θα κερδίσουν,είπα κοφτά.

DISCLAIMER

2010-11-20T00:42:00.001+02:00

Επειδή γενικά έχω τσακωθεί και δεν μιλιόμαστε από παλιά με την τάξη ,και γενικά τα προγράμματα,πολλές φορές κάποιες ιστορίες θα κάνουν καιρό να ολοκληρωθούν ή μπορεί να μείνουν και μισές για πάντα.Αν κάποιος ντε και καλά καίγεται να μάθει τι συμβαίνει παρακάτω ας αγοράσει τον ΤΗΛΕΘΕΑΤΗ ή πιο φτηνά ας στείλει ενα mail να του πω τα μελλούμενα.Όχι φλιτζάνια και ΤΑΡΩ δεν λέω.Πάντως μην παραξενευτεί αν αργότερα διαβάσει κάτι διαφορετικό.Ότι πληρώνεις παίρνεις.

ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΠΟΛΗ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

2010-11-20T00:37:00.004+02:00

ΟΡΟΦΟΣ ΠΡΩΤΟΣ

Ο Γιώργος σηκώθηκε από το κρεβάτι, άναψε τσιγάρο και πήγε καρφί στην κουζίνα να φτιάξει καφέ, σέρνοντας τις παντόφλες του .Σκόνταψε σε μια καρέκλα,κοπάνησε το ντουλάπι να κλείσει,μουρμούρισε γιατί δεν έβρισκε τη ζάχαρη."Όλο τα αλλάζει θέση η γκιόσα." Μέχρι να βράσει ο καφές, άναψε δεύτερο τσιγάρο κι έμεινε να κοιτάει την απέναντι πολυκατοικία.Ένας ακάλυπτος γεμάτος σκουπίδια και κάτι μαραμένα φυτά τους χώριζαν.Καρφώθηκε στο πρώτο παράθυρο από αριστερά όπου έμενε μια φοιτήτρια της νομικής.Μάταια ξεροστάλιαζε στο παράθυρο με την ελπίδα πως θα βγει γυμνή ή θα την πετύχει να αλλάζει ρούχα.Τις ώρες που αυτός ήταν ξύπνιος αυτή κοιμόταν και το αντίστροφο.Πετάχτηκε απότομα καθώς άκουσε τον καφέ να χύνεται από το μπρίκι.Έριξε ένα μπινελίκι που το είχε πρόχειρο,πήρε ένα φλιτζάνι και έκατσε στο τραπέζι με το πλαστικό τραπεζομάντιλο.Έκανε ένα τσιγάρο ακόμα με τον καφέ και πήγε να ξυριστεί πριν ξυπνήσει η κόρη του και κάνει κατάληψη στο μπάνιο.Αφηρημένος όπως ήταν κόπηκε.Κόλλησε ένα κομμάτι χαρτί υγείας να σταματήσει το αίμα,έδεσε στραβά τη γραβάτα και ξεκίνησε για το γραφείο.Το σαράβαλο τον παίδεψε λίγο να πάρει μπροστά, έβαλε πρώτη και ασυναίσθητα κοίταξε στον τρίτο όροφο όπου είδε φως. "Τι σκατά κάνει ξύπνιος τέτοια ώρα ο παλαβός; " μουρμούρισε και έδωσε γκάζι να μη σβήσει το παλιό Φίατ.

ΟΡΟΦΟΣ ΤΡΙΤΟΣ

Πίσω από ένα γραφείο γεμάτο σκόνη,και βιβλία με ακόμη περισσότερη σκόνη καθόταν ένας τύπος γύρω στα τριάντα.Τα μακριά του μαλλιά, και τα γένια ξεγελούσαν τους περισσότερους αλλά δεν είχε πάνω από δέκα χρόνια που κατέβηκε από το χωριό του να σπουδάσει.Πρώτος πέρασε στη Σχολή και η μάνα του από τη χαρά της κέρασε όλο το χωριό.Μέχρι και ένα λουλουδάτο φόρεμα ξέθαψε από το μπαούλο και φόρεσε για την περίσταση.Κι ας μουρμούριζε η φαρμακόγλωσσα η γειτόνισσα πως είναι ντροπή για μια χήρα.Την πρώτη μέρα στη καφετέρια απέναντι από τη Σχολή, είδε για πρώτη φορά την Αγγελική.Ένα μήνα μετά κατέβηκαν μαζί στην πορεία.Κάτι έγινε.Μια κάποια ταραχή και βρέθηκε να την τραβάει μέσα από τα χέρια των ΜΑΤ.΄Ένα ανυπόμονο όργανο της τάξης,σήκωσε το γκλομπ,μπήκε μπροστά αυτός να την προστατεύσει ,την έφαγε στο κεφάλι.Ξύπνησε την επόμενη στο νοσοκομείο μ' έναν επίδεσμο στο κεφάλι και την μνήμη σβησμένη.Όλοι οι φίλοι εξαφανισμένοι μαζί τους και η Αγγελική.Κάποιος βρήκε ένα χαρτί με τη διεύθυνσή του,τον έστειλαν σπίτι με το ασθενοφόρο.Πάνε πέντε χρόνια που μένει μοναχός.Μια γυναίκα από την ενορία περνάει δύο φορές την εβδομάδα,καθαρίζει το σπίτι και γεμίζει τάπερ με φαγητό.Αφήνει και πέντε φράγκα για ώρα ανάγκης.Σπάνια βγαίνει από το σπίτι.Μόνο όταν ξεμένει από αλκοόλ και τσιγάρα.Τα μωρά της γειτονιάς του κάνουν τη ζωή δύσκολη και δεν έχει κέφια.Σπάνια μιλάει.Λίγες κουβέντες κι αυτές ασυνάρτητες.

ΟΡΟΦΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ (ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ)

Η Άννα ξύπνησε μ' ένα γλυκό μούδιασμα σε όλο το σώμα και ένα ασήκωτο βάρος στο κεφάλι.Έψαξε στα τυφλά κι άναψε το κόκκινο φωτιστικό σε σχήμα καρδιάς δίπλα από το κρεβάτι.Ένα αντρικό σώμα ξεπρόβαλε κάτω από τα σεντόνια."Ακόμα κοιμάται ο μαλάκας," μουρμούρισε.Έστριψε τσιγάρο κι έκατσε πάνω σ' ένα σκαμπό.Έπιασε την κιθάρα και άρχισε να γρατζουνάει. Ο μαλάκας σήκωσε το κεφάλι,κάτι μουρμούρισε και ξανάρχισε να ροχαλίζει.Αυτή συνέχισε να κρατάει την κιθάρα, τα δάχτυλα πηγαινοερχόταν πάνω στις χορδές χωρίς να παίζει κάτι.Απλά έβγαιναν ήχοι χωρίς σειρά και νόημα.Θυμήθηκε τα μαθήματα πιάνου που της είχε επιβάλλει η μάνα της.Αναγούλιαζε μόνο με την ιδέα.Όπως και με τους συμμαθητές της στο πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο,με τα παχιά χαλιά στο σαλόνι τους και τα καλογυαλισμένα ασημικά πάνω στα έπιπλα αντίκες.Ο δάσκαλος της μουσικής, ένας Γάλλος, τα παράτησε απελπισμένος πάνω στον μήνα κι αυτή έμαθε να παίζει πέντε νότες από τον Μιχάλη.Τρία χρόνια μεγαλύτερός της, είχε παρατήσει το σχολείο για να κάνει καριέρα μ' ένα ροκ γκρουπάκι της πλάκας που είχαν φτιάξει με κάτι ρεμάλια.Πάντα πρώτος ο Μιχάλης.Πρώτος στη μπάλα πιτσιρικάς,πρώτος στη σούζα και στις κόντρες με τα μηχανάκια αργότερα,πρώτος την έκανε και από τον μάταιο τούτον κόσμο όταν ένας ταρίφας παραβίασε το STOP και τον χτύπησε με το GSXR που κατέβαινε με τα όσα την κεντρική λεωφόρο.Με το που ήρθε η Άννα εδώ για να σπουδάσει επένδυσε τα δύο πρώτα νοίκια για να αγοράσει ένα παπάκι.Έτσι για να θυμάται πως ήταν όταν τις έκανε μαθήματα οδήγησης ο Μιχάλης μ' ένα δανεικό παπάκι στην πλατεία όπου άραζαν τα βράδια. Φυσικά οι γονείς της ούτε να ακούσουν δεν ήθελαν για μηχανάκι.Πριν ακόμα κλείσει τα 18,ο πατέρας της της αγόρασε ένα ολοκαίνουργιο GOLF.Το κυκλοφορούσε μόνο όταν έβρισκε σοφέρ,όπως έλεγε,σαν τον μαλάκα που ροχάλιζε καλή ώρα.Ξαφνικά πήρε την κιθάρα και την κοπάνησε με δύναμη στο κρεβάτι. Ο τύπος πετάχτηκε απότομα πάνω."Είσαι τρελή;" ρώτησε ουρλιάζοντας."Δίνε του", απάντησε η Άννα ήρεμη."Άντε παράτα μας",πρόλαβε να πει, πριν γυρίσει πλευρό και δει την κιθάρα να σκάει με μεγαλύτερη φόρα ,αυτή τη φορά δίπλα στο κεφάλι του."Δεν πας καλά", της φώναξε από την πόρτα.

"Χεστήκαμε",απάντησε η Άννα χαϊδεύοντας την κιθάρα σαν να την παρηγορούσε , πριν ξεσπάσει σ' ένα άγριο γέλιο που την τράνταξε ολόκληρη.

Μονόφθαλμος αετός

2010-09-11T00:54:00.006+03:00

2.Χτίζοντας τη φωλιά

Ο ήλιος με χτύπησε απότομα στα μάτια καθώς βγήκα από την πόρτα.Έψαξα στην τσέπη του μπουφάν βρήκα τα γυαλιά και τα φόρεσα. Με το χέρι χάιδεψα το φρεσκοκουρεμένο κεφάλι μου.Που θα πάει θα ξαναμεγαλώσουν, σκέφτηκα μεγαλόφωνα.Σταμάτησα το πρώτο ταξί που βρήκα.Έδωσα την διεύθυνση του σπιτιού και έμεινα να χαζεύω τον κόσμο που έτρεχε βιαστικός.Εγώ πάλι είχα πολύ χρόνο στη διάθεσή μου.Έπρεπε να αφήσω τον χρόνο να γιατρέψει τις πληγές μου.Και εντάξει για τον ουλή στο αριστερό μπράτσο δεν είχα καμμιά έγνοια. Όλες οι εξετάσεις έδειχναν πως δεν θα μου έμενε κανένα κουσούρι.Η σφαίρα δεν είχε κάνει μεγάλη ζημιά.Μετά από κοντά ένα μήνα σε στρατιωτικό νοσοκομείο, λίγα πράγματα μπορούν να σου φανούν άσχημα.Έτσι παρόλο που το σπίτι μου βρώμαγε από την κλεισούρα και μια στοίβα από λογαριασμούς με υποδέχτηκε, ένιωσα οικεία και ζεστασιά.Άνοιξα τον στρατιωτικό σάκο και τον άδειασα πάνω στον καναπέ.Ξεφορτώθηκα ότι στρατιωτικό υπήρχε γρήγορα.

Ξύπνησα μ' ένα μούδιασμα σε όλο το σώμα.Τελικά ο καναπές δεν ήταν το καλύτερο μέρος για να κοιμηθώ.Έστριψα τσιγάρο και κατέβηκα στο γκαράζ.Με αργές κινήσεις ξεσκέπασα την παλιά Mercedes.Δίχρωμη σαν παλιό παπούτσι,μισό άσπρο,μισό σκούρο κόκκινο.Έβαλα την μπαταρία να φορτίσει και βγήκα σε αναζήτηση καφέ.Τελικά κατέληξα σε μια μοντέρνα καφετέρια που είχε ανοίξει ένα τετράγωνο πιο κάτω από το σπίτι μου.Είχε κάτι μυστήρια φωτιστικά,στριφογυριστά,καθώς και τα πιο άβολα σκαμπό που σχεδίασε ποτέ άνθρωπος.Ευτυχώς ο καφές τους ήταν καλύτερος από το γούστο του ιδιοκτήτη.Λόγω του άβολου του θέματος κάθισμα,ήπια τον καφέ στα όρθια και πήρα να γυρίσω σπίτι. Δεν πρόλαβα να κάνω εκατό μέτρα όταν έπεσα πάνω σε μπελάδες.Και τι μπελάδες.Η Τζένη ήταν από τις πιο όμορφες γυναίκες που κυκλοφορούν έξω από τις σελίδες των περιοδικών.Είχε όμως μεγάλη αδυναμία σε κάθε λογής καθάρματα.Μονίμως κυνηγημένη από απατημένους πρώην,έψαχνε να βρει κάποιον ιππότη να την προστατεύσει.Πριν φύγω είχε βουίξει η πιάτσα πως εξαιτίας της ο Ντέμης μαχαίρωσε τον Γιωργάκη τον Τσαρίδη.Δύο μέτρα παλλικάρι ο Γιωργάκης,είχε περάσει και από Ειδικές Δυνάμεις,καψουρεύτηκε άσχημα.Μόνο που ο Ντέμης τον σουγιά τον είχε εύκολο.Του την έστησε έξω από το σπίτι και όταν τον είδε να βγαίνει τον κάρφωσε από πίσω.Τον Γιωργάκη δεν προλάβανε να τον πάνε στο νοσοκομείο.Δεν άντεξε με τρύπιο πνεύμονα.Τον Ντέμη τον τσιμπήσανε κάτι κομάντα,σειρές του Γιωργάκη,έξω από ένα σκυλάδικο και τον κάνανε ασήκωτο.Κυκλοφορεί με καροτσάκι τώρα.Κάποιοι λένε πως τον βιάσανε κιόλας.Το θέμα είναι όμως πως καθότι τυγχάνω κάθαρμα,η Τζένη για ένα φεγγάρι έπεσε θύμα της γοητείας μου,τρομάρα μου.Ευτυχώς με βαρέθηκε σύντομα.Πριν χρειαστεί να μονομαχήσω με κανένα μαχαιροβγάλτη για την πάρτη της.Το τελευταίο όμως που χρειαζόμουν τώρα ήταν να μου φορτωθεί και να αρχίσει την ανάκριση. Άλλαξα πεζοδρόμιο αλλά ήταν ήδη αργά.Έκανε το ίδιο και βρέθηκε μπροστά μου.Ενώ ήμουν έτοιμος να κάνω πως δεν την είδα,πρόλαβε και μου σφύριξε:

"Το βράδυ πέρνα από το μαγαζί.Σε θέλει ο Χοντρός."

Και συνέχισε να περπατάει,αδιαφορώντας για τον ταρίφα που της κόρναρε για καμάκι.
Ο Χοντρός ήταν γνωστός τοις πάσι,που έλεγε και ο φιλόλογος στο Γυμνάσιο.Βρισκόταν πίσω από σχεδόν όλες τις βρωμοδουλειές μικρές ή μεγάλες,σε αυτήν την πλευρά της πόλης.Είχε ένα μπαρ για βιτρίνα που ήταν και το βασικό στέκι μου.Τον ήξερα,με ήξερε και πάντα φροντίζαμε να μην μπλέκουμε ο ένας στα πόδια του άλλου.Κάποιοι λέγαν πως έκανε λεφτά στην Γερμανία.Κάποιοι άλλοι πως κάποιος θείος από το Αμέρικα του άφησε κληρονομιά.Αυτό που ήξερα εγώ ήταν πως ξεκίνησε να δανείζει μικροποσά σε καμμένους τζογαδόρους και αργότερα άνοιξαν οι δουλειές.Είχε πάει σχεδόν δώδεκα όταν αποφάσισα να ξεκολλήσω από την τηλεόραση.Βαριεστημένα μπήκα στην Mercedes,κι αυτή το ίδιο βαριεστημένα πήρε μπροστά.Πάρκαρα στο στενό πίσω από το μαγαζί κι έκανα τον γύρο για να βρω την είσοδο.Με το που άνοιξα την πόρτα,δύο γορίλλες με πιάσανε αγκαζέ και με οδηγήσανε από την σκάλα στο πατάρι.Ήξερα πως δεν είχε νόημα να αντισταθώ.Έτσι κι αλλιώς δεν είχα τίποτα να φοβηθώ.Στο γραφείο του Χοντρού με πηγαίναν.

Μονόφθαλμος αετός

2010-09-04T10:52:00.014+03:00

1.ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΓΕΙΩΣΗ

Δύο ώρες πριν το ραντεβού ....

Ένιωσε ένα χέρι να τον σκουντάει. Αυτόματα πετάχτηκε πάνω, το χέρι από ένστικτο πήγε πίσω από τη μέση και ακούμπησε το όπλο. Ο πιτσιρικάς με το λευκό πουκάμισο τον κοίταξε τρομαγμένος.

"Τι τρέχει ρε μικρέ ;"

"Συγγνώμη αλλά κλείνουμε, μήπως μπορείτε να με πληρώσετε ;" ρώτησε σχεδόν τραυλίζοντας.Βγήκε έξω από την καφετέρια και ο αέρας τον ξύπνησε για τα καλά.Βεβαιώθηκε πως το όπλο ήταν στη θέση του.Πάντα τα σιχαινόταν τα κουμπούρια αλλά με τους καριόληδες που είχε μπλέξει δεν γινόταν αλλιώς.Πόση ώρα είχε κοιμηθεί ;"Δεν γαμιέται είμαι ακόμα ζωντανός", μονολόγησε.Μπήκε μέσα στο μικρό renault που είχε "δανειστεί" όταν έφτασε στην πόλη.Ένωσε τα καλώδια,ο μικρός κινητήρας ζορίστηκε λίγο αλλά πήρε μπροστά.Η βροχή είχε αραιώσει την κίνηση στην πόλη.Παιδεύτηκε λίγο αλλά βρήκε το εργοστάσιο που είχε κρύψει την μηχανή.Δεν γινόταν να κυκλοφορήσει με αυτήν.Πόσες Ντουκάτι να υπήρχαν σε αυτήν την κωλόπολη; Παράτησε το αυτοκίνητο πίσω από ένα φορτηγό έβαλε το κράνος και ξεκίνησε.Σε δύο ώρες έπρεπε να είναι στο ραντεβού.Ο σύνδεσμός του τα είχε κανονίσει όλα. Θα έπαιρνε το δέμα και θα το παρέδιδε εκεί που του είχαν πει.Εύκολη δουλειά και με καλό κέρδος.Έτσι τουλάχιστον έμοιαζε στην αρχή.

2 μέρες πριν το ραντεβού ....

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν ο Ντράγκαν έστριψε αριστερά στο αδιέξοδο και μπήκε βιαστικά στο μπαρ.Του πήρε λίγη ώρα να συνηθίσει το σκοτάδι και την κάπνα από τα τσιγάρα αλλά δεν άργησε να εντοπίσει αυτόν που έψαχνε.Έτσι κι αλλιώς πάντα στο ίδιο τραπέζι τον έβρισκε.Πλησίασε τον τύπο με τα μακριά μαλλιά και το δερμάτινο μπουφάν που καθόταν στο τελευταίο τραπέζι.Δεν άλλαξε ο μαλάκας σκέφτηκε.Από εκεί έβλεπε σχεδόν όλο το μαγαζί και η πόρτα που οδηγούσε στο δρομάκι που έβγαινε στον κεντρικό δρόμο ήταν δίπλα.Βάζω στοίχημα πως εκεί έχει παρκάρει την μηχανή.Πήρε την καρέκλα και έκατσε χωρίς να ρωτήσει.Έβγαλε το πακέτο από το σακκάκι, άναψε τσιγάρο και το άφησε ανοιχτό πάνω στο τραπέζι.

-Με χαλάει η μάρκα σου , μουρμούρισε ο μαλλιάς χωρίς να τον
κοιτάξει.Ο Ντράγκαν έκανε νόημα στην σερβιτόρα, ένα ποτήρι προσγειώθηκε στο τραπέζι αμέσως.Σερβιρίστηκε μόνος του από την βότκα που υπήρχε.
-Στην υγειά σου είπε στον μαλλιά.
-Ότι πεις , είπε ο μαλλιάς και τον κάρφωσε στα μάτια.
-Σε ψάχνω καιρό που χάθηκες ;
-Στις πληροφορίες ρώτησες ;
-Σε θέλω για δουλειά.
-Κι εγώ σε θέλω πολύ μωρό μου.
Ο μαλλιάς έβγαλε και έστριψε τσιγάρο.
-Πόσα ; ρώτησε χωρίς να το σκεφτεί
-Ένα τάληρο,τα μισά μπροστά και τα υπόλοιπα με την παράδοση
όπως πάντα.
-Και οι τόκοι οι μπάτσοι όπως την άλλη φορά στο Βελιγράδι;
-Συμβαίνουν αυτά, μουρμούρισε ο Ντράγκαν καθώς άναβε κι
άλλο τσιγάρο.
Σηκώθηκε και άφησε ένα χαρτονόμισμα στο τραπέζι.

-Αύριο στις 8, πέταξε φεύγοντας.Τον ήξερε χρόνια τον Ντράγκαν.Είχαν γνωριστεί σ' ένα μπαρ στο Βελιγράδι.Είχε πάει να παραδώσει ένα δέμα.Αυτή ήταν η δουλειά του.Ο άλλος προστάτευε κάτι τελειωμένες ξανθιές.Μια παρέα στράβωσε γιατί λέγανε ο Ντράγκαν τους έριξε στα λεφτά.Βγήκαν μαχαίρια βρέθηκε στριμωγμένος με τρία γομάρια απέναντί του.Δεν είχε σκοπό να μπλεχτεί.Είχε μάθει χρόνια τώρα να μην ανακατεύεται σε ξένες δουλειές.Ένα γομάρι όμως την είδε στραβά με την πάρτη του και τον απείλησε.Τον ξάπλωσε εύκολα με μια μπουνιά στο δόξα πατρί,του την έπεσε και ο δεύτερος,γλύτωσε αυτός γλύτωσε και ο Ντράγκαν που όσο γινόταν αυτά κοπάνησε ένα μπουκάλι στο κεφάλι του τρίτου μαλάκα.Χβάλα,χβάλα γέλαγε ο Σέρβος,επέμενε να τον κεράσει. Ένα χρόνο μετά τον βρήκε και τον έστειλε στο ίδιο μπαρ να παραδώσει ένα δέμα.Είχαν ανοίξει οι δουλειές του απ' ότι έμαθε.Ξέχασε όμως να του πει πως η δουλειά ήταν καρφωμένη κι έτσι βρέθηκε με τους μισούς μπάτσους της Σερβίας ξοπίσω του.Περασμένα ξεχασμένα σκέφτηκε.

-Μωρέ αν δεν είχα ανάγκη τα φράγκα θα έπαιρνες το τρίτο το μακρύτερο, μουρμούρισε καθώς έβαζε μπροστά τη μηχανή.

Διακοπές

2010-06-16T11:53:00.009+03:00

"Ελενιιιίτσαααααααα έλα να φας τον λουκουμά σου".
Τακ, τουκ, τακ
"Γιωργάκη μην πετάς άμμο στον καλό κύριο."
Τακ, τουκ, τακ
"Μωροοοοοό μου βάλε λίγο αντηλιακό στην πλάτη σου, θα καείς."
.......

Σε μια γωνία κάτω από κάτι βραχάκια καθόταν ο Κώστας καπνίζοντας το ένα τσιγάρο πίσω από το άλλο.Λίγο πιο κάτω η Μαρία προσπαθούσε να φτιάξει ένα πύργο στην άμμο παρέα με τα 2 παιδιά τους. Όπως έσκυψε την κοίταξε.Ωραίο κώλο έχει ακόμα σκέφτηκε.Ασυναίσθητα έτριψε την κοιλιά του που είχε αρχίσει να κάνει δίπλες.Κάτι το καλό σπιτικό φαγητό,κάτι οι μπύρες με τα ρεμάλια τους φίλους του είχε πάρει κάμποσα κιλά. Είχε κόψει και το κυνηγητό με τους μπάτσους χρόνια τώρα. Όσο να πεις ήταν καλή γυμναστική να σε κυνηγάνε 20 μπάτσοι με τα γκλομπ υψωμένα.Έχεις κίνητρο να τρέξεις. Και το κίνητρο αλλάζει τον άνθρωπο.Και τώρα ήθελε να τρέξει. Να φύγει μακριά από αυτή την παραλία.Αλλά δεν είχε κίνητρο.Άσε που σκέφτηκε πως τρέχοντας θα φαινόταν γελοίος με την κοιλιά του να κουνιέται πέρα δώθε.Κάτι έλεγε τώρα η Μαρία στο μικρό τους το γιο.Μάλλον τον μάλωνε.Ωραία γκόμενα η Μαρία. Κι ας είχε και 2 παιδιά.Αλλά και ο δικός σου ο Κωστάκης ήταν ομορφόπαιδο.Μακρύ μαλλί,κολλητά τζην,καβάλαγε και την κόκκινη Ντουκάτι ψαρώνανε οι γκόμενες.Είχε και καλό πρόλογο ζάχαρη την έβγαζε.Ώσπου γνώρισε τη Μαρία και του κόπηκε ο πρόλογος, μαζί με τα μαλλιά. Έρως κεραυνοβόλος η διάγνωση και να σου ο Κωστάκης με αγάπες και λουλούδια.Πούλησε και τη μηχανή.

-Χαλάει το μαλλί μου μωράκι μου.
-Δεν μπορώ να ανέβω με τη φούστα βρε αγάπη μου.
-Να πάω να αλλάξω ; Δεν έχω τίποτα να βάλω βρε ζουζουνάκι μου.

Μόνο 3 ντουλάπες έτοιμες να εκραγούν.Έβαλε και γραμμάτια και πήρε ένα station wagon.Σαν αυτό το παλιό OPEL που είχε ένας θείος του από τη Γερμανία.Έλα να σε πάω βόλτα με το caravan έλεγε στον Κώστα όταν κατέβαινε Ελλάδα για διακοπές το καλοκαίρι.Δεν μπαίνω εγώ ζωντανός στη νεκροφόρα απαντούσε αυτός.Τώρα όμως βόλευε γιατί χώραγε τα κουβαδάκια και τα σωσίβια.Το κλουβί με το καναρίνι και το χρυσόψαρο της μικρής τα είχαν αφήσει στη μάνα του.Πάντως χώραγαν κι αυτά αν ήθελαν να τα πάρουν. Είχε χώρο.Και το σπίτι τους είχε χώρο.Προίκα της Μαρίας. Αυτός γιατί πνιγόταν ρε γαμώτο με τόσο χώρο ;Κι αυτοί οι μαλάκες με τις ρακέτες τακ,τουκ.Ένιωθε το μπαλάκι να πηγαινοέρχεται μέσα στο κεφάλι του."Πάω για τσιγάρα", φώναξε στη Μαρία.Εκείνη κούνησε το κεφάλι με αποδοκιμασία.Καιρό τώρα του πιπίλαγε το κεφάλι να το κόψει.

"Φιλαράκι,δεν έτρωγε,δεν κάπνιζε,δεν έπινε,δεν πήδαγε,πέθανε υγιέστατος",ήταν η μόνιμη ατάκα του Πέτρου, του κολλητού του. Καλός μαλάκας ο Πέτρος.Πέθανε πέρσι στα 45 από έφραγμα.Έφτασε στο αμάξι και γέλασε όταν κατάλαβε πως το είχε παρκάρει στην κατηφόρα.Παλιές συνήθειες από τη Ντουκάτι,που πολλές φορές δεν έπαιρνε μπροστά.Μπήκε μέσα και ασυναίσθητα έβγαλε τη θήκη με τα cd.Ψαχούλεψε αρκετή ώρα ώσπου βρήκε αυτό που έψαχνε.Το έβαλε να παίζει.Πόσα χρόνια είχε να το ακούσει ρε γαμώτο;Δυνάμωσε την ένταση και ξεκίνησε.Μάλλον κάπου έστριψε λάθος.Δεν εξηγείται αλλιώς.Βρέθηκε σ ένα χωματόδρομο με δέντρα γύρω γύρω και αρκετά μαλακό χώμα.Κάτι τον έπιασε ξαφνικά.Kατέβασε απότομα ταχύτητα,το αυτοκίνητο πετάχτηκε μπροστά.Το μοτέρ μούγκριζε και διαμαρτυρόταν.Δεν είχε συνηθίσει σε τέτοια μεταχείριση.Το χαμόγελο στα χείλη του μεγάλωνε μαζί με το σύννεφο σκόνης που σήκωνε.Όπως τότε που κλέβανε το αγροτικό του παππού του με τους φίλους του και οργώναν όλη τη περιοχή γύρω από το χωριό.Δεν τον είδε τον παππού με το τρακτέρ που πετάχτηκε στο δρόμο μέσα από το χωράφι.Φρέναρε απότομα,έκοψε το τιμόνι αριστερά.

-Είναι ζωντανός ;
-Έτσι φαίνεται.
-Να καλέσουμε ασθενοφόρο.

Άνοιξε τα μάτια. Το μέτωπο του έτσουζε. Μάλλον κάποια πληγή.Έψαξε τα τσιγάρα του.Δεν τα βρήκε.
-Ένα τσιγάρο ... ψέλλισε.

Το στόμα του είχε στεγνώσει.Ένα πακέτο φάνηκε μπροστά του.Άπλωσε το χέρι και πήρε.Ψαχούλεψε την τσέπη του και βρήκε αναπτήρα.Άναψε το τσιγάρο και τράβηξε μια γερή τζούρα.Ο καπνός του έφερε ευφορία καθώς γέμισε τα πνευμόνια του.Το στόμα του γέμισε κομματάκια καπνού.Τότε κοίταξε το τσιγάρο.Καρέλια άφιλτρο.Χαμογέλασε.

-Από αύριο το κόβω Μαρία
είπε και έκλεισε τα μάτια.

Ποιό να πάρω ;

2010-06-09T10:49:00.003+03:00

Επειδή όλοι οι φίλοι μου γνωρίζουν πως ασχολούμαι με τα αυτοκίνητα, συνήθως ζητάνε τη γνώμη μου πριν προβούν σε αγορά. Βέβαια μετά το μετανιώνουν και δεν παίρνουν καθόλου την άποψη μου στα σοβαρά. Βλέπετε για μένα δεν μπορείς να αγοράσεις αυτοκίνητο αν δεν έχεις ξεκαθαρίσει τι σου χρειάζεται.Συνήθως έχουν να διαλέξουν ανάμεσα σ' ένα ετερόκλητο πλήθος αυτοκινήτων με μόνο κοινό χαρακτηριστικό τις 4 ρόδες. Για να καταλάβετε φίλος πρόσφατα γλυκοκοίταζε ένα μεταχειρισμένο mr2. Χτες μου είπε πως σκέφτεται να δώσει προκαταβολή για μεταχειρισμένη BMW 316 COMPACT. Προσπάθησα λοιπόν να τον ψυχολογήσω για να μπορέσω να του προτείνω κάτι που να του ταιριάζει. Κατέληξα πως τέτοιο αυτοκίνητο δεν έχει παραχθεί ποτέ.Θα μου πείτε πως όλοι κάνουμε συμβιβασμούς. Δεκτόν. Αλλά κάποια πράγματα στη ζωή δεν πάνε μαζί. Δεν μπορεί να ζητάς να βγεις ατσαλάκωτος από μετωπική με 180 χλμ/ώρα και να κλαις επειδή το φτερό είναι για πέταμα, όταν ο παππούς με το LADA δεv δει το STOP και πέσει πάνω σου. Κι ακολουθεί η χαρακτηριστική ατάκα : Δεν τα φτιάχνουν πια όπως παλιά.Το παλιό είχε 10 πόντους λαμαρίνα.Αυτό που μ' εκνευρίζει αφάνταστα όμως είναι όταν απαριθμούν με καμάρι τους αερόσακους, τα ηλεκτρονικά και έχουν κάνει Θεό τους την παθητική ασφάλεια. Όταν τους ρωτάω για ενεργήτικη ασφάλεια με κοιτάνε σαν εξωγήινο.Έλα μωρέ εγώ τη δουλειά μου θέλω να κάνω , δε θα βάζω κόντρες. Και μετά με 4 άτομα μέσα και τον κλιματισμό ανοιχτό, η προσπέραση μοιάζει με ταινία του Αγγελόπουλου. Και βέβαια το φορτηγό απέναντι σε προλαβαίνει.Για να εξηγηθώ κακά αυτοκίνητα σήμερα δεν υπάρχουν. Το θέμα όμως είναι πως και τα καλά είναι λίγα. Με λίγα λόγια τα περισσότερα είναι μέτρια.Αν κλείσεις τα μάτια και μπεις σ' ένα αυτοκίνητο, δεν μπορείς με τίποτα να καταλάβεις τη μάρκα, πολλές φορές ακόμα και τη κατηγορία. Ο κατάλογος με τα έξτρα ξεπερνάει σε μήκος λίστα γάμου.Η βασική με την τελική τιμή διαφέρουν τόσο που η διαφορά καλύπτει την αγορά ενός ακόμα αυτοκινήτου.Ξαφνικά ο μπαρμπά Τάσος που δεν άλλαζε λάδια στο YUGO αλλά συμπλήρωνε,δε μπορεί να ζήσει χωρίς διζωνικό κλιματισμό και αερόσακους τύπου κουρτίνας.Η κυρά Κατίνα που γύρισε όλη την Ελλάδα με το Kaddet θέλει δερμάτινα καθίσματα και μάλιστα θερμαινόμενα.Το τίμημα δυστυχώς το πληρώνουν όσοι ζητάνε κάτι παραπάνω από την λίστα με τα αξεσουάρ. Τα ηλεκτρικά τιμόνια προσφέρουν ευκολία στη χρήση αλλά στερούν την αίσθηση. Οι αερόσακοι , οι μονώσεις ,όλες οι ανέσεις δίνουν αίσθηση πολυτέλειας και ασφάλειας αλλά προσθέτουν βάρος.Αυτό το βάρος χρειάζεται πιο μεγάλους κινητήρες,πιο πολύπλοκες αναρτήσεις και φυσικά περισσότερο καύσιμο. Η διαχείριση των κινητήρων έχει κάνει άλματα και κατά κάποιο τρόπο έχει επιτευχθεί η οικονομία σε συνδυασμό με την απόδοση.Αλλά η οδική συμεριφορά έχει γίνει άχρωμη, άγευστη και άοσμη.Στο βωμό της ασφάλειας έχει θυσιαστεί η ευχαρίστηση.Αν δεν ξοδέψεις μια μικρή περιουσία δεν έχεις δικαίωμα στην οδήγηση.Μόνο στη μετακίνηση.

to be continued ...

Cucuruculum Vitae

2010-04-17T10:15:00.004+03:00

Επειδή είμαι σίγουρος πως σας έχω εξάψει την περιέργεια, θα σας δώσω λίγες περισσότερες πληροφορίες για τη διαταραγμένη προσωπικότητά μου.Γεννήθηκα σε μια ορεινή περιοχή(φυσιολογικό για Λύκο άλλωστε),κάπου κοντά σε μια μικρή επαρχιακή πόλη.Από μικρός φαινόμουν πως θα γινόμουν μεγάλος.Κι έγινα. Κοντά στα 100 κιλά για την ακρίβεια.Βέβαια οι γιατροί ακόμα δεν έχουν αποφασίσει αν δεν έχω μεγαλώσει και πνευματικά ή απλά είμαι ανίκανος να σοβαρευτώ.Από μικρός τώρα με μαγνήτιζαν και με γοήτευαν όλα τα τετράτροχα και δίτροχα.Κυρίως αυτά που κάναν μεγάλο σαματά και πηγαίναν γρήγορα.Γι αυτό και σε κάθε ευκαιρία περνούσα ώρες ατελείωτες σε συνεργεία,φανοποιεία κι όλα τα συναφή με τον κλάδο καταστήματα.Εκεί επιδιδόμουν με ιδιαίτερη επιτυχία στο σπορ του εκνευρισμού του μάστορα και στην αποφυγή μεγάλων και βαριών αντικειμένων που εκτοξευόταν προς το μέρος μου.Δύσκολο σπορ. Απαιτεί ιδιαίτερη ευλυγισία και εγρήγορση.Αισθάνομαι όμως ιδιαίτερα περήφανος για τη συμβολή μου στον εμπλουτισμό της Ελληνικής γλώσσας στο κεφάλαιο μπινελίκια, υποκατηγορία μάστορας.Μεγαλώνοντας όμως αποφάσισα πως έπρεπε να καλλιεργηθώ πνευματικά.Έτσι προχώρησα σε ακαδημαικές σπουδές και αργότερα πήρα την μεγάλη απόφαση.Έφυγα στο Νεπάλ όπου και αποφοίτησα από τη μεγάλη σχολή καλλιεργητών ρυζιού.Αργότερα έκανα μεταπτυχιακό στο Τζιμπουτί με θέμα την αδυναμία καλλιέργειας και ανάπτυξης μπανανόδεντρων στο Βόρειο Πόλο.Για κάποια χρόνια ασχολήθηκα με το εμπόριο εισάγωντας πάγο στη Σαχάρα και άμμο στην Ανταρκτική.Μετά για κάποιο διάστημα εργάστηκα σε διάφορους δήμους της χώρας, γεμίζοντας χαντάκια με αυτοκίνητα με ιδιαίτερη προτίμηση στα Ιταλικά. Σ αυτό το διάστημα τιμήθηκα 6 φορές από την Ένωση Φανοποιών Ελλάδος και μια φορά από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για τη συμβολή μου στην απόσυρση αυτοκινήτων που είχε ξεκινήσει.Μιλάω άπταιστα Σουηδικά, Σουαχίλι,Ποντιακά και μέτρια Ελληνικά. Κάτοχος τριών διεθνώς αναγνωρισμένων πατεντών όπως τα προφυλακτικά με γεύση ταχίνι,η τριπλή κωλοτούμπα αλλά Μελισσανίδη με fiat seicento και η οπισθογωνία με αεροπλανοφόρο.

Πάμε μια βόλτα

2009-11-29T00:11:00.002+02:00

Η ώρα περασμένη. Στο δρόμο δεν κυκλοφορεί κανείς πεζός ,και τα αυτοκίνητα είναι ελάχιστα. Το κάθισμα είναι κρύο, το ίδιο και ο μεταλλικός λεβιές των ταχυτήτων.Στρίβω τσιγάρο μέχρι να στρώσει το ρελαντί. Βάζω πρώτη προσεχτικά , οι βαλβολίνες είναι ακόμη κρύες.Αφήνω το αυτοκίνητο να ρολλάρει σιγά. Η εξάτμιση κάνει θόρυβο και είναι κρίμα να ξυπνήσω τους γείτονες. Στα επόμενα 10 χιλιόμετρα, το τσιγάρο έχει τελειώσει , θερμοκρασίες νερού και λαδιού έχουν έρθει στα ίσια τους. Εκεί που τελειώνει η δέσμη των φώτων αχνοφαίνεται η πρώτη στροφή της "ειδικής''.Της δικής μου αγαπημένης διαδρομής.Κουμπώνω τη ζώνη, βάζω πρώτη και αμολάω το συμπλέκτη.Τα λάστιχα ουρλιάζουν προσπαθώντας να βρουν πρόσφυση στον παγωμένο δρόμο με τις σβησμένες από καιρό διαγραμμίσεις.Αλλαγή σε δευτέρα και η πρώτη στροφή είναι ήδη παρελθόν.Ακολουθεί η πονηρή αριστερή που κλείνει στην έξοδο. Ένα μικρό άσε στο γκάζι είναι αρκετό να ανοίξει η ουρά την τροχιά της. Καβάλα στο γκάζι και αλλαγή σε τρίτη. Ακολουθεί ένα σερί από μέτριες πατημένες δεξιές και αριστερές χωρίς καμμιά ιδιαίτερη δυσκολία.Έτσι κι αλλιώς τέτοια ώρα κανείς δεν είναι εδώ πάνω. Οι στροφές διαδέχονται η μία την άλλη. Οι σφυγμοί ανεβαίνουν,οι παλάμες ιδρώνουν παρά την ψύχρα από το ανοιχτό παράθυρο.Τα λάστιχα έχουν ζεσταθεί και ακούγονται αρκετά πλέον. Έχουν αρχίσει και τα σκασίματα στο άσε του γκαζιού. Πλησιάζει η αγαπημένη μου στροφή. Ένα αριστερό πέταλο χωρίς μεγάλη υψομετρική διαφορά στην είσοδο με την έξοδο. Στενή στην είσοδο φαρδαίνει αρκετά στην έξοδο. Η παγίδα όμως είναι πως η άσφαλτος γλυστράει σαν καλογυαλισμένο παρκέ.Πλησιάζω, κατέβασμα σε δευτέρα, απότομη τιμονιά προς τα δεξιά,να ελαφρώσει η ουρά, άφημα στο γκάζι να γυρίσει και μετά τέρμα γκάζι καθώς η μούρη έχει σχεδόν περάσει το apex της στροφής. Τελευταία στροφή και οι θερμόκρασίες έχουν ανέβει αρκετά. Τραβάω χειρόφρενο, κάνω αναστροφή και κατεβαίνω σχεδόν σβηστός προς τα κάτω. Σταματάω σ' ένα πλάτωμα δίπλα σε μια βρύση. Ανάβω τσιγάρο και απολαμβάνω την ησυχία που τη διακόπτει μόνο το τσικ τσικ από τα πυρωμένα μέταλλα μου κρυώνουν και η φωνή απο το ραδιόφωνο που παίζει χαμηλά.

Open mind for a different view and nothing else matters ...

Να γνωριστούμε ...

2009-11-26T11:36:00.001+02:00

Επειδή δεν τα πάω πολύ καλά με την τεχνολογία και επειδή δεν βρήκα κάποιο gadget που να μετράει τους επισκέπτες, όσοι περνάτε μια βόλτα αφήστε ένα σχόλιο, μια γνώμη, κάτι τελος πάντων που να δείχνει πως ήσασταν εδώ. Εκτός κι αν κάποιος γνωρίζει να με βοηθήσει με τα gadget. Σας ευχαριστώ προκαταβολικά.

Εικόνες

2009-10-13T12:34:00.001+03:00

Για κάποιο περίεργο λόγο το μυαλό μου έχει γεμίσει από εικόνες.

Εικόνες από το παρελθόν. Δυστυχώς δεν έχω από το μέλλον να
βγάλω και κανένα μεροκάματο σαν μέντιουμ.

Ένα fiat 131 να φέρνει σβούρες γύρω από τις αντλίες σ' ένα βενζινάδικο.
Στο τιμόνι ένας ανεγκέφαλος πιτσιρικάς , να παίζει με το γκάζι
εκμεταλλευόμενος το βιομηχανικό δάπεδο και την άγνοια κινδύνου.
Να παλεύει με το τιμόνι που ήθελε μισή στροφή για να πάει ευθεία το
αυτοκίνητο. Χεράς όποιος έβγαζε δύο πλήρεις στροφές χωρίς τετ α κε.

Ένα toyota celica μοντ. 72 να τρομοκρατεί τους πελάτες που περίμεναν
υπομονετικά να αλλάξουν λάδια φίλτρα σε cordoba και ibiza. Βενζίνη
"κλεμμένη" από τα μεταχειρισμένα που περίμεναν να πουληθούν.
Μπαταρία πάντα φορτισμένη και πάμε. Πίσω από το τιμόνι ο ίδιος
πιτσιρικάς να μαθαίνει την υπερστροφή και την υποστροφή, αφού
πολλές φορές η μούρη ξεκόλλαγε πρώτη στη μία και μοναδική
στροφή που υπήρχε στο parking της αντιπροσωπείας.

Το fiat uno που έπλενα 5 φορές τη μέρα μόνο και μόνο για να νιώσω
το φούσκωμα της τουρμπίνας στα 100 μέτρα που το οδηγούσα. Έτσι
έβαλα κι εγώ ένα μικρό λιθαράκι στο μύθο πως τα ιταλικά σκουριάζουν.

Η αγωνία στο πρόσωπο του συμπαθέστατου κατά τα άλλα αθίγγανου
όταν είδε ένα αγροτικό διπλωμένο όσο πάει να σημαδεύει μία το
πολύχρωμο datsun του και μια το αντίσκηνό του.

Ένα καρέ μετά το ίδιο αγροτικό μέσα σ ένα χαντάκι με τον οδηγό να
μαζεύει κάβουρες και κατσαβίδια από το διπλανό χωράφι.Είχαν
φύγει από την καρότσα όταν ξαφνικά τέλειωσε ο δρόμος.

Εικόνες γεμάτες χρώματα,μυρωδιές και ήχους.

Βασικά καλημέρα σας ...

2009-10-12T23:46:00.002+03:00

Σίγουρα θα έχετε όλοι ακούσει για τον Κακό Λύκο. Έ ήρθε ο καιρός να γνωρίσετε και τον λίγο καλύτερο. Γιατί όλα αυτά που λένε τα παραμύθια είναι απλά ... παραμύθια.Αυτό το blog θα κινείται κυρίως γύρω από το χώρο του αυτοκινήτου. Αν τώρα περιμένετε να διαβάσετε για αερόσακους και 170 άτοκες δόσεις, να φύγετε να πάτε αλλού. Εδώ θα βρείτε κυρίως περίεργες απόψεις, είμαι εγκάθετος και μ αρέσει, και οφείλω να σας προειδοποιήσω πως τα κείμενα μου έχουν απορριφθεί από όλα τα έντυπα της χώρας και δεν ξέρω για πόσο καιρό θα είναι διαθέσιμα στο internet. Αν ψάχνετε ένα καλό επιχείρημα για να τσακωθείτε με τους φίλους σας όταν μιλάτε για αυτοκίνητα, εδώ θα το βρείτε σίγουρα. Αν ψάχνετε ιστορίες τρέλας με ήρωες ανθρώπους που αντί για άιμα στις φλέβες τους ρέει βενζίνη κι από αυτές θα βρείτε.Σας αφήνω τώρα γιατί η κύρα λύκαινα φωνάζει και θα επανέλθω σύντομα. Όνειρα γλυκά.